Waarom we als ouder zo snel in de oplossing schieten

“Mam, ik ben er echt klaar mee.”

De diepe zucht die volgde vulde de kamer. Ik zag zijn teleurgestelde blik in de ogen. Zijn schouders hingen naar beneden. Hij zat vast in zijn eigen frustratie. Mijn eerste reactie kwam direct. “Je weet toch hoe ze zijn…” “De volgende keer…”

Maar halverwege mijn zin voelde ik het. Ik deed het weer. Ik was het alweer aan het oplossen. Ik zag mijn zoon worstelen en voordat ik het doorhad, stond mijn automatische piloot alweer aan. Advies geven. Meedenken. Helpen. Want dat is wat ik jarenlang heb gedaan. En ergens voelt dat ook logisch. Want als je kind wordt afgewezen, komt dat binnen. Veel ouders willen hun kind helpen omdat het zo moeilijk is om je kind pijn te zien hebben.

Het ging niet alleen over hem

Maar die middag ontdekte ik dat er nog iets anders meespeelde. Toen ik mijn zoon zo zag zitten, voelde ik zelf ook ongemak. Een verkramping in mijn maag. Een gevoel van verdriet. En terwijl ik naar hem keek, schoten er allerlei toekomstbeelden door mijn hoofd. Wat als dit zo blijft? Wat als hij zich steeds vaker zo gaat voelen? Wat als dit invloed heeft op zijn zelfvertrouwen? Ik voelde hoe graag ik het anders wilde maken. Hoe graag ik iets wilde zeggen waardoor hij zich beter zou voelen. Niet alleen voor hem. Juist voor mij. En precies daar werd het interessant.

Wat gebeurt er als je even niets doet?

Want deze keer bleef ik stil. Ik voelde wat er in mij gebeurde. Ik voelde de spanning in mijn lichaam. Ik voelde hoe graag ik hem wilde redden. En in plaats van direct iets te zeggen, bleef ik daar een paar seconden bij. Gewoon voelen. Gewoon aanwezig zijn. Gewoon dat ongemakkelijke gevoel de ruimte geven. Toen keek ik weer naar mijn zoon. En opeens hoefde ik het niet meer op te lossen. Ik zei alleen:

“Dat moet heel vervelend voelen.”

“Ik zie hoe lastig je dit vindt.”

“Ik ben hier als je wilt praten.”

Dat was alles. Geen oplossing. Geen advies. Geen poging om hem beter te laten voelen. En juist daardoor gebeurde er iets bijzonders. Er ontstond ruimte. Ruimte voor hem om zijn verhaal te vertellen. De kans voor mij om echt te luisteren. En een moment van verbinding te hebben.

Waarom we zo snel willen helpen

Later dacht ik terug aan dat moment. Hoe vaak schieten we als ouder eigenlijk direct in de oplossing? Niet omdat we iets verkeerd doen. Maar omdat het moeilijk is om je kind pijn te zien hebben. Omdat we van onze kinderen houden. Omdat we hen willen beschermen. En toch ontdekte ik iets. Op het moment dat ik ruimte maakte voor mijn eigen gevoel, hoefde ik het verdriet van mijn zoon niet meer weg te nemen. Daardoor ontstond er ruimte om echt bij hem te zijn. Met mijn volle aandacht. Zonder agenda. Zonder oplossing. Gewoon aanwezig.

De ruimte om te groeien

En misschien nog wel het mooiste: doordat ik zijn verdriet niet probeerde weg te nemen, kreeg hij de ruimte om het zelf te voelen. Om te ervaren dat teleurstelling erbij hoort. Dat frustratie erbij hoort. Dat afwijzing erbij hoort. En dat hij sterker is dan hij soms zelf denkt. Want veerkracht ontstaat niet doordat we moeilijke gevoelens voorkomen. Veerkracht ontstaat wanneer we ontdekken dat we ermee kunnen zijn. Misschien herken je dit als ouder. Dat je je kind ziet worstelen en direct iets wilt doen. Dat je wilt helpen. Wilt oplossen. Wilt beschermen. Dat is heel menselijk. Ik herken het zelf ook. Maar soms begint echte verbinding niet bij het oplossen van wat er in je kind gebeurt. Soms begint echte verbinding bij het opmerken van wat er in jou gebeurt. En misschien is dat wel één van de mooiste cadeaus die we onze kinderen kunnen geven. Niet dat we alle pijn voor hen wegnemen. Maar dat we laten zien dat moeilijke gevoelens er mogen zijn. En dat we er samen doorheen kunnen bewegen. 💛